Net niets? Het Lakenweversplein.

Een plein. Strak bestraat. Een boompje, fraai bankje. Speelse hoogteverschillen. Een mooi, maar simpel ontwerp, passend in de naoorlogse structuur van het Boschstraatkwartier te Maastricht. Of moeten we hier heel anders naar kijken?

plein

Een bewoner stelt het volgende:

“Het plein vind ik dus lelijk. Waarom vind ik het lelijk, omdat ik het een inspiratieloze lege vlakte vind. Er is niets mee gedaan, behalve de aankleding met een boom (die ook nog weg moet vanwege ziekte) en een bankje eromheen (waar nooit iemand op zit) en de drie verdorde plantenpotten links (die nooit worden verzorgd). Is hier nu anders niets van te maken?  Hoe zou het zijn om de naam van het plein, die van de Lakenwevers, terug te laten komen in de aankleding. Of iets te creëren, een ontmoetingspunt, dat wel enige gezelligheid uitstraalt.”

Een aantal zaken vallen op. Ten eerste past het straatbeeld niet binnen het wensbeeld van de bewoner. Ten tweede is de inrichting van het plein niet aansluitend bij de gebruikswens van de bewoner. Maar, hoewel het bankje nooit gebruikt wordt, heeft de bewoner wél behoefte aan gezelligheid, die tot stand moet komen door een ontmoetingspunt te realiseren. Hoe realistisch is het dat een andere inrichting zal leiden tot een ander, meer gezamenlijk, gebruik?

Deze casus laat zien hoe belangrijk het is om leefstijlgericht te ontwerpen, waarbij de belevingswerelden en wensbeelden van álle gebruikers worden meegenomen. Dan kan een openbare ruimte gerealiseerd worden waarin gebruik, inrichting en beheer optimaal op elkaar zijn afgestemd.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *